#نفتی #روانکار #پالایشی #ذهن_زیبا صنعت روانکاری برای جلوگیری از اصطکاک و سایش سطوح متحرکی که بر روی یکدیگر قرار می‌گیرند به کار می‌رود. هدف اصلی از روانکاری، کاهش میزان اصطکاک بین سطوح متحرک و ثابت است. روانکارها از دو جزء اصلی روغن پایه و مواد افزودنی تشکیل می‌شوند. طی فرآیندی شرکت‌های تولیدکننده روغن پایه ماده اولیه یعنی برش لوبکات را از پالایشگاه‌های نفت دریافت و به روغن پایه تبدیل کرده و در مرحله بعد آن را به شکل روغن نهایی، جهت مصارف مختلف عرضه می‌کنند. در مصرف الگوی نفت خام حدود یک درصد از نفت خام ورودی به پاالیشگاه‌ها به صنعت روانکار اختصاص یافته است. در حال حاضر بیش از 1700 تولیدکننده روانکار در سراسر جهان وجود دارند که حدود 200 شرکت به صورت جانبی و در کنار تولیدات دیگر، روانکار تولید می‌کنند و حدود 1500شرکت به صورت اختصاصی به تولید روانکار پرداخته‌اند. در ایران صنعت روانکاری پس از انرژی بزرگترین بازار کشور را دارد و به‌عنوان یکی از صنایع پایین دست صنعت پاالیش نفت، قدمتی باالتر از 70 سال دارد. تردد نزدیک به 20 میلیون دستگاه، انواع خودروی سبک و سنگین در کشور موجب شده است که ایران به یکی از بزرگترین بازارهای مصرف انواع روغن موتور و روغن‌های صنعتی خودرو در جهان تبدیل شود. حدود 85 درصد نیاز کشور به انواع روغن موتور توسط چهار شرکت بزرگ روغن‌سازی که در بازار سرمایه هستند تأمین می‌شود. پاالیشگاه‌های روغن، مبتنی بر نوع فرآیند خالص سازی، گروه‌های مختلفی از روغن پایه را تولید می‌کنند. روغن های پایه به گروه های مختلف 1 تا 5 دسته بندی می‌شود. بیش از 90 درصد از تقاضای روغن های پایه مربوط به گروه 1 الی 3 می‌باشند.