نظریه قوی سیاه: ✍🏼 قوی سیاه استعاره‌ای است که به اثرات شدید رویدادهای غیر قابل پیش بینی و نادر و تمایل انسان به یافتن توضیحاتی ساده برای این رویدادها می پردازد. قوی سیاه شگفت انگیز است و چون کسی انتظارش را ندارد وقتی رخ می دهد مردم در توجیه وقوع آن استدلال های غیر منطقی و خرافی می آورند. در ذکر علت و عواقب این پدیده ها معمولاً بین روشنفکران اختلافاتی پدید می‌آید که بعضاً دهه‌ها سبب کشمکش می شود. ویژگی‌های استعاره قوی سیاه: ۱. به شدّت نادر ۲. غیرقابل پیش‌بینی ۳. بسیار دور از میانگین با احتمال وقوعی بسیار کم ولی بسیار جنجالی و اثرگذار. اگر خواستید در مورد رخدادی با پدیدۀ قوی سیاه قضاوت کنید باید با ویژگی های زیر مشاهده شود: ۱. از منظر مشاهده‌گر های متعدد آن رخداد شگفت انگیز و نامحتمل باشد ۲. حدوث آن رخداد پیامدهای بسیار عظیم و غیر قابل پیش‌بینی بجا بگذارد ۳. دلایل حدوثِ آن از نظر عقلی و منطقی قابل توجیه باشد و بتوان برای کاهش پیامدهای آن برنامه‌ریزی کرد. پ.ن: در نظریه تصمیم‌گیری و اقتصاد، تمایز میان دو مفهوم «ریسک» و «عدم اطمینان» (Uncertainty) از اهمیت بنیادی برخوردار است. این تمایز نخستین‌بار توسط اقتصاددان برجسته، فرانک نایت، در اثر کلاسیک خود «ریسک، عدم اطمینان و سود» (۱۹۲۱) تبیین شد. به تعبیر نایت، ریسک موقعیتی است که در آن پیامدهای مختلف را می‌توان همراه با توزیع احتمالات آنها شناسایی کرد، در حالی که در شرایط عدم اطمینان، نه فقط احتمال‌ها بلکه گاه خود فضای پیامدها نیز ناشناخته است. ( در همین زمینه، نسیم نیکلاس طالب مفهوم «قوی سیاه» (Black Swan) را وارد ادبیات مالی و فلسفه علم کرد ) نکته مهم اینجاست که قوهای سیاه نه تنها نظام‌های اقتصادی را غافل‌گیر می‌کنند، بلکه اغلب موجب بازتعریف فرض‌های بنیادین در سیاست‌گذاری و مدل‌سازی می‌شوند.
